یک هفته بعد از تولد یک سالگی ات...

مامان جونی خودم، یک جورایی دلم گرفته... خودت می دونی چرا....

دختر گلم، از خدا بخواه که خدا مامانی رو کمک کنه و تنهاش نگذاره...

دوست دارم وقتی بزرگ می شی این قدر شجاعت داشته باشی که بتونی حرفت رو بزنی و حقت رو بگیری...

عزیز دلم، دوست ندارم اتفاقات اطرافمون، وبلاگت رو تحت تاثیر قرار بده و حرف هایی بزنم که باعث ناراحتی ات بشه ، ولی از قدیم گفته اند که دختر همدم مادرشه و بهم حق بده که باهات یک کمی حرف بزنم تا سبک بشم ......                  

الهی مامانی فدای دخترش بشه .....

از این حرف ها بگذریم و اوقاتمان رو تلخ نکنیم و بریم سر موضوع این پست.....

کارهای دختر گلم در هفته اول ١٣ ماهگی:

مدت ها بود که تلاش می کردی تا از مبل خونمون بالا بری ولی نمی شد و توی هفته اول ١٣ ماهگی ات بالاخره به این نتیجه رسیدی که به کمک کوسن های روی مبل می تونی موفق بشی:

بله عزیزم، خیلی قشنگ کوسن ها رو از مبل روی زمین می اندازی و از کوسن ها کمک می گیری و سریع می ری بالای مبل.

مواقعی که از تخت نمی تونی بری بالا و کوسنی نیست و نمی تونی نقشه ات رو عملی کنی، خودت دستت رو می بری زیر کف یکی از پاهات و اون رو به طرف بالا هول می دی، فکر می کنی که با این کار قدت بلند می شه و می تونی بالا بری !!!

ماشالاه به دختر باهوشم

وقتی از تخت یا مبل بالا می ری کاملا راه برگشت رو بلدی، پشت رو کاملا خودت رو سر می دی به طرف پایین.

مواقعی که داری با بابا محمد بازی می کنی و مثلا از دستش فرار کرده ای سریع خودت رو به بالای تخت می رسونی و خیلی راحت و آسون هم از تخت میایی پایین ولی من یا بابایی از دور مراقبت هستیم...

خیییییلی دردری شده ای و با کوچکترین صدایی که از پارکینگ می شنوی، سریع خودت رو به جلوی در چوبی بالا ( خونمون ) می رسونی و از پشت در با صداهای بلندی که از خودت در میاری نشون می دی که می خوایی بری بیرون...

به محض اینکه در باز می شه و یک نفر وارد خونمون می شه یا از خونه می ره بیرون تا چند دقیقه ای گریه و غرغر خانوم رو داریم که می خواد بره دردری...

وبه محض باز کردن در با سرعت برق و باد به طرف پله های بالا می ری و دوست داری نرده ها رو بچسبی و از پله ها بری بالا!!!!!

خونه مامان جونی شون هم که هستی، هر جای خونه که باشی راهت رو به طرف حیاط  یا پارکینگ کج می کنی و کسی که بیشتر دلش به حالت می سوزه و نمی تونه گریه هات رو ببینه ، بابا جونیه که سریع بغلت می کنه و تا چند دقیقه ای توی حیاط یا توی کوچه با هم دور می زنید....

حداقل روزی یک بار باید بابا محمد  با ماشین یا پیاده دخترش رو ببره دردری.

بعضی مواقع با بابا محمد دنبال گربه های تو کوچه هم می کنید!!!!!

در هنگام غذا دادنت، تو هم دوست داری به ما غذا بدی و مواقعی که اخلاقت خوبه و خیلی قشنگ غذا می خوری، باید یک لقمه که بهت می دم، تو هم یک لقمه توی دهنم بگذاری تا راضی بشی که لقمه بعدی رو من بهت بدم.....

با اون انگشت های کوچولوت غذا رو تو دهنم می گذاری و من هم با تمام وجودم یک بوس محکم از دستای کوچولوت می گیرم.

چه مزه ای داره اون لقمه ای که از دست های عسلم می گیرم، الهی فدات بشم...

راه رفتنت هم خیلی بهتر شده و روز به روز قدم هات بیشتر می شه. ما باید کمکت کنیم و تو رو ایستاده نگه داریم و یک لحظه رهایت کنیم تا خودت راه بیافتی، خودت راحت نمی تونی بایستی و باید کمکت کرد.

 اگه یک کم آروم تر قدم برداری، قشنگ می تونی راه بری ولی خیلی مواقع عجله می کنی و زود می خوری زمین...

فکر می کنم تا راه رفتن کاملت زیاد نمونده باشه....

مامانی فدای تک تک قدم هات بشه که هر قدمت، دنیایی شادی و هیجان پشت سرش داره.